ในรัฐฉานมีการคมนาคมไปมาหาสู่กันได้ 3 ทาง ทางอากาศ มีสนามบินอยู่ที่ไฮโฮ  (Heho) เมืองตองกี, เมืองน้ำจ๋าง (มีสถานีเรดาร์ของกองทัพอากาศ), เชียงตุง, เมืองสาด, เมืองมิต, ล่าเสี้ยว, ทั้งหมดเป็นสนามบินขนาดกลางที่สร้างทิ้งไว้สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง

ทางรถไฟ ทางภาคเหนือมีทางรถไฟทอดยาวจากมัณฑะเลย์ – เมืองหลวงเก่าของพม่า สู่เหม่เมี่ยว, จ๊อกเม, และสี่ป้อเรื่อยไปถึงล่าเสี้ยว ทางภาคใต้เริ่มต้นจากย่างกุ่งถึงมัณฑะเลย์ และมีทางแยกที่ตาซี (Thazi) มุ่งไปยังภาคใต้ของรัฐฉาน เส้นทางนี้ตัดผ่านกาลอ, อองปาน ไปสุดทางที่สถานีฉ่วยหย่อง (Shwen-yaung) ใกล้ตองกี

ทางรถยนต์ เส้นทางสู่ภาคเหนือเริ่มต้นที่มัณฑะเลย์เฉียงไปทางขวาสู่ชายแดนสาธารณรัฐประชาชนจีนที่เมืองหวั่นติง (Wang Ting) และเกียวกก (Kyu kok) ระหว่างทางจะทอดผ่านล่าเสี้ยวและน้ำคำ ส่วนเส้นทางที่เชื่อมภาคเหนือและภาคใต้เข้าด้วยกันได้แก่ถนนสายสี่ป้อข้ามไปยังดอยแหลมในภาคใต้ ส่วนภาคตะวันออกนั้นมีถนนจากตองกีผ่านเชียงตุงไปยังท่าขี้เหล็ก ซึ่งเป็นเมืองที่ประชิดกับชายแดนไทย เป็นระยะทางทั้งสิ้น 383 ไมล์

ถนนหลวงแทบทุกสายในรัฐฉานสร้างขึ้นในยุคอังกฤษเข้าปกครองมีการซ่อมบำรุงจากกระทรวงคมนาคมน้อยมาก  ในหน้าแล้งสามารถสัญจรได้สะดวก  ทว่าในหน้าฝนเส้นทางลำบากและอันตราย

ส่วนสะพานใหญ่ที่มีความสำคัญในรัฐฉาน ได้แก่ สะพานกื้ด หรือ โกเต็ค  เวียดัค (Goteik Viaduct) ในภาคเหนือ ซึ่งเป็นสะพานรถไฟที่ทอดข้ามช่องแคบหุบเขา สะพานมีความสูงกว่าพันฟุตและยาว 350 เมตร, สะพานกุ๋นโหลง (Kun long bridge) สะพานแรกทอดข้ามแม่น้ำสาละวินก่อนจะถึงชายแดนจีน ซึ่งนับเป็นสะพานยุทธศาสตร์ที่สำคัญ และสะพานท่าก้อ เป็นสะพานข้ามแม่น้ำสาละวิน บนถนนสายตองกี - เชียงตุง